Historisch was het salon een ruimte waar denken, spreken en luisteren samenkwamen buiten vaste instituten. Niet als onderwijs, niet als debat, maar als gedeelde aandacht. Wat er gebeurde, lag niet vooraf vast en werd niet afgerond in conclusies.
In Salon Nieuw-Zuid kreeg dit vorm als een hedendaagse praktijk: kleinschalig, traag, zorgvuldig gekaderd. Gesprekken ontstonden niet rond een thema, maar rond nabijheid, tekst, stilte en wederzijdse aandacht.
Wat een salon hier betekent, is geen evenement en geen format.
Het is een manier van samen zijn waarin ruimte wordt geopend zonder haar te beheersen, en denken ontstaat zonder dat het gestuurd wordt.
Van daaruit is Salonning ontstaan.
Niet als uitbreiding, maar als verplaatsing.
Reizen wordt wel eens voorgesteld als the road less travelled by, te onderscheiden van de klassieke pakketreisvakantie. Reizen beschouwen alsof betekenis ontstaat door af te wijken van een platgetrapt pad, dan wel het nauwgezet te volgen, of door zelf een nieuw pad te moeten aanleggen en/of het terugkijkend hervertellen als een bewuste, uitzonderlijke keuze, daar vertrekt SALONGING niet van.
Niet van een weg die al bestaat.
Niet van een weg die wij nog zouden moeten maken.
En ook niet van het verhaal dat we achteraf over onze verplaatsing zouden kunnen vertellen.
Wat hier blijft, is verlangen.
Niet om te reizen in commerciële zin.
Maar om ruimte te ervaren zonder haar te moeten veroveren.
In plaats daarvan vertrekken we van ruimte.
Ruimte verschijnt hier niet als decor of bestemming, maar als structuur die zich aandient terwijl men beweegt. Afwisselend is dat een stad, een landschap, een interieur, een denkruimte, een filosofie, een artistiek werk.
Salonning verbindt ruimte met tijd, met geschiedenis, filosofie, literatuur en kunst. Niet als losse thema’s, maar als samenhangende manieren om betekenis te laten ontstaan. Denken, kijken en bewegen vallen hier samen.
Dit kan op twee manieren.
Je kan achterover zitten in je salon en volgen wat zich hier ontvouwt: teksten, beelden, reflecties, verbanden.
Je kan ook salonging doen: het salon meenemen in ruimte, in gedachten of soms in werkelijkheid.
Voorlopig is salonging een ontdekkingspraktijk.
Geen reisprogramma. Geen belofte of overeenkomst van fysieke verplaatsing in groep met, bij hypothese, “salongers”. Wat hier gebeurt, is verkennen: van ruimte, van betekenis, van mogelijke vormen van samenkomen met een verlangen, (SA) longing geen reiziger te zijn in de commerciële zin.
Misschien groeit daaruit ooit het verlangen om dit ook werkelijk samen te doen, op verplaatsing. Misschien niet. Dat hoeft nu niet beslist te worden.
Voorlopig volstaat dit:
geen road less travelled by,
geen heroïsche omweg,
maar een manier van reizen die ontstaat door aandacht voor de ruimte zoals zij zich aandient, virtueel of echt.
Eén beweging in drie ademhalingen.
SALONGING is het werkwoord van rust.
Niet neerzitten om te stoppen, maar om aanwezig te worden.
De salon als tussenruimte: niet onderweg, niet aangekomen.
Een plek waar tijd zijn jas uittrekt en even blijft hangen.
LONGING is de spanning in de koffer.
De herinnering dat dit meubel ooit wilde reizen.
Het verlangen naar elders dat niet verdwijnt wanneer je gaat zitten, maar stiller wordt, draaglijk, gedeeld.
BELONGING is wat gebeurt wanneer de koffer ophoudt object te zijn en plaats wordt.
Wanneer mobiliteit geen vlucht meer is, maar iets wat je mag neerzetten zonder het te verraden.
Samen vormen ze een kleine filosofie van wonen in beweging:
je hoeft niet te kiezen tussen blijven en gaan.
Je mag zitten met je verlangen,
en thuiskomen zonder te sluiten.