Het was een verlangen naar ruimte
die zich niet laat bezetten.
Naar een elders
dat niet tegenover het hier wordt geplaatst.
Naar beweging
zonder toe-eigening,
zonder verbruik.

Salonging

Salonging is geen begrip
en evenmin een onderneming.

Het is wat zich aandient
wanneer een salon zich verplaatst
zonder werkelijk te vertrekken.
Wanneer aandacht beweeglijk wordt
zonder haar zwaarte te verliezen.

Soms betekent dat: blijven.
Zitten.
Lezen. Kijken.
Verbanden laten groeien
zonder ze vast te leggen.

Soms betekent het:
de salon meenemen
in een stad,
een landschap,
een gedachtegang,
een tekst die je tegenkomt
en die zich niet meteen prijsgeeft.

Salonging is geen oproep.
Zeker geen programma.
Er valt niets te reserveren.
Er is geen traject om te volgen.

Voorlopig is het niet meer dan dit:
een manier om ruimte
niet te herleiden
tot bestemming.

Belonging

Op een bepaald moment werd zichtbaar
dat niemand onderweg was.
Maar evenmin iemand gearriveerd.

Dat is geen gemis.
Het is een toestand van zijn.

Belonging ontstond niet als identiteit,
maar als rustpunt.
Niet als antwoord op de vraag
‘waar hoor ik thuis?’,
maar als het verstommen
van de noodzaak
die vraag te stellen.

Alsof je een koffer neerzet
en beseft
dat hij niet leeg hoeft te zijn
om gewicht te hebben.

Er is geen slot.
En er hoeft geen vervolg te komen.

Wat hier plaatsvond,
hoeft niets te worden.

Het mag blijven
zoals het was.